Юмор метавонад ба нуктае, ки шумо онро қабул мекунед ва ба шунавандагон кӯмак мекунад, ки беҳтар онро ёд гирад.
Рушди аниматсияҳои хандовар
Беҳтарин ва беҳтарин ҷой барои пайдо кардани ҳикоя аз таҷрибаи шахсии шумо меояд. Дар лаҳзаҳои ногаҳонӣ фикр кунед, ки шояд шумо вақтҳои хандоварро пайдо накардаед. Ё гуфтугӯи хандоваре, ки шумо доред, дар хотир доред ва онро ба суханони худ дохил кунед. Барои интихоби паст будани хатар, як мулк ва сарлавҳаи он истифода баред. Азбаски аксбардорӣ аз шумо ҷудо аст, агар одамон хандида нашаванд, шумо ҳис мекунед, ки масъулиятро ҳис накунед. Равған ва қаламро нигоҳ доред, то шумо метавонед фикру ақидаҳои хандовар ва хикматро, ки дар саратон ба саратон мезананд, сар диҳед.
Вақте ки имконпазир аст, ҷустуҷӯи ороише, ки аз одамоне, ки бо онҳо алоқаманданд, меоянд. Шумо набояд дар бораи шунавандагони шунида, ки пеш аз он шунидаед, ташвиш надиҳед. Дар ҷашнвора ё дромҳо дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ хаёл кунед. Агар шумо кӯдаки хурд дошта бошед, гӯшҳои зебо мегӯянд, ки гӯё ба шунавандагон муроҷиат кунанд.
Таъмин намудани супориш
Пеш аз истифодаи зикри суханронии худ, бо гурӯҳҳои хурди одамон амал кунед. Ҳатто агар гуруҳи таҷрибавӣ шумо аввалин шуда хандед ё ба табассум табассум накунед, зеро мушкилӣ метавонад дар роҳи шумо шӯхӣ ё клип бошад. Он метавонад таҷриба дошта бошад , ки бо як порчаи додашударо тасаллӣ диҳад.
Танҳо тасодуфан дар сӯҳбат баъд аз он, ки шумо ба осонӣ онро аз хотира истифода мебаред ва онро санҷидаед. Танҳо муфассал барои шунавандагонро барои ранг кардани тасвири ҳассоси ҳолати хандонатонро тасаввур кунед, вақте ки шумо онҳоро барои гирифтани пунктиватӣ тасаввур кунед.
Ҳоло тасаввур кунед, ки шумо бо тарзи мубоҳиса сӯҳбат кунед ва бо боқимондаи суханони худ бефосилона сӯҳбат кунед. Омилҳое, ки дар «ҳукмҳои даҳшатнок» ҳастанд, ки мегӯянд, ки агар шумо хати рентаи худро бо роҳи хати сеюми шӯхии худ нагирифтед, ин хеле дароз аст. Биёед дар бораи ҳикояҳои ҳаяҷонангези дароз кашед. Машваратчиён зуд хатогии хатогие, ки хандовар нестанд, зуд фаромӯш мекунанд, вале онҳо барои сабти тӯлонӣ бисёр сабр надоранд.
Нокомии эҳтимолӣ
Пеш аз он, ки ҳикоя кунед, бигӯед: "Бигзор ман ба шумо як ҳикояи хандоваре бигӯям". Бигзор шунавандагонро худатон интихоб кунед. Беҳтар ва бӯй кунед, вақте ки ба хати хати худ меравед, вале агар ягон каси дигар хандида ё хандон накунед, он гоҳ ба он ҳаракат кунед, ки гӯед, ки барои он ҷиддӣ будан лозим аст. Ин равиши фишорро ҳангоми ба хаёл алоқаманд кардан фишор меорад. Дар хотир доред, ки шумо коммунистон нестед; шумо як сухангӯи ҷиддӣ ҳастед, ки ба шунавандагон ёрӣ расонед, ва бо истифода аз тасвири асбобҳои дилхоҳ диққат диҳед.
Боварӣ ҳосил намоед, ки хаёл бо нуқтае, ки шумо мекунед. Истифодаи ҳикояро истифода набаред, ки дар он танҳо як ҳадафи он аст, ки шунавандагонро хандонанд; он бояд бо якчанд хусусияти сухани шумо алоқаманд бошад.
Дар акси ҳол, аудиторон метавонанд ба тарзи фикрронии худ монанд бошанд, аммо аз он чизе, ки шумо мекӯшед ва аз гӯшти муаррифии худ даст кашед.
Пеш аз ҳама, боварӣ ҳосил кунед, ки хаёлоти интихобкардаатон ба шумо хандаовар аст. Агар шумо дар мулотаҳо, шӯхӣ, пули, як-лоғар, ҳикоя ё шакли дигари хаёл хандед ё хандед, интизор намерасад, ки шунавандагонро ба кор баранд. I do not know