01 - Хати кушод ва кушодаи коммуникатсияро нигоҳ доред
02 - Фаҳмост, на эҳсосот
Бисёре, ки шумо бо оила муносибат мекунед, мақсади шумо душвор аст. Ҳисси осеби ҷисмонӣ осонтар аст, ва ин як омилест, ки барои муҳофизат шудан ба ҷои муҳофизат аз нуқтаи назари мантиқӣ манъ аст. Пеш аз он ки шумо қарор ё шарҳ диҳед, худатон пурсед: «Чӣ тавр ман ин ҳолатро ҳал карда метавонам, агар ман бо аъзоёни оилаҳои ғайримусулмон муносибат кунам». Ҳама пурсед, ки ҳар як саволе, ки шумо дар бораи аъзоёни оилаатон қарор қабул мекунед. Мақсад ин аст, ки фикри шуморо омӯзед, то вақте ки бо ҳолатҳои эҳсосӣ муносибати бештар пайдо кунед. Боварӣ ҳосил намоед, ки шумо ба аъзоёни оилаатон қарори худро ба таври муфассал шарҳ диҳед, агар шумо ба аъзоёни оилаатон ғайриимкон диҳед.
03 - Қобилияти мукофот, на ҷиҳоз
Коргари хуб ё мудири хуби коргарон дар асоси иҷрои вазифаҳояш кормандонро мукофот хоҳад дод, аъзоёни оила бояд ба ҳамон стандарт гузаронида шаванд. Агар аъзоёни оила ба сифати VP-и ширкати шумо мувофиқат накунанд, ба касе кореро, Шумо шояд фикр кунед, ки бо кӯмаки аъзоёни оила бо кор таъмин карда шудааст, аммо агар онҳо қобилият надошта бошанд, онҳо метавонанд зиёни хубтарро ҳангоми муваффақияти тиҷорати худ ба кор баранд. Ба ёд оред, ки непотизм роҳи зудтарро барои бегона кардани аъзоёни ғайри оилае, ки барои шумо кор мекунанд, бегона аст.
04 - Ба таври оддӣ, на ба таври муфассал
Дунёи оилавӣ беҳтар дар хона монда мешавад. Агар шумо дар байни аъзоёни оила дар кор иштирок накунед, онҳоро ба кор дарояд, берун аз идора. Агар онҳо ин корро карда натавонанд, вазъиятро бо назардошти он, ки аз байни аъзоёни оилаҳои ғайримусулмонӣ мебуд, муносибат кунед. Дар баъзе мавридҳо, шумо шояд онҳоро таъриф кунед ё аз онҳо пурсед, ки онҳо барои рӯз ба хона мераванд. Дар ҳеҷ кадом ҳолат шумо бояд дар низоъ иштирок кунед. Агар шумо ҷонибдори тарафайн бошед, шумо ҳоло қисми муноқиша ҳастед. Ин як қоида ба амал меояд, агар шумо бо вазъияти вобаста ба аъзоёни оила ва аъзоёни ғайрирасмӣ мубориза баред. Барои роҳбари самаранок шумо бояд қобилият дошта бошед, ки ҳангоми тиҷорати худ одилона ва оқилона бошед.
05 - Вақт барои ҳар як дигар берун аз идора
Ба он бовар кунед ё не, ҳамаи корҳо ва ҳеҷ бозӣ ба тиҷорати худ ва муносибатҳои шумо ба сурх расонда наметавонанд. Боварӣ ҳосил намоед, ки шумо на танҳо тиҷорати худро инкишоф медиҳед, балки барои ҳамбастагии муносибатҳои оилавии шумо низ вақт ҷудо кунед. Кӯшиш кунед, ки як ҳафта дар якҷоягӣ ба хӯроки нисфирӯзӣ рафтан гиред, сафарро аз хонаатон ва идораи худ дур кунед, ё кӯшиш кунед, ки на камтар аз як рухсатии дарозтарро ҳар сол барои аз даст додани он ба нақша гиред. Боварӣ ҳосил намоед, ки шумо чӣ кор мекунед, шавқовар бошед ва бизнесро муҳокима кунед. Вақт барои худ ва оилаи шумо вақт ҷудо кунед, ва дар натиҷа, барои тиҷорати худ беҳтартар хоҳад буд.