Аммо дар ин росто ҳақиқат дар бораи ҳавасмандӣ - шумо наметавонед ба одамон таваккал кунед! Ин як афсона аст. Ин як варақи баланд ва постерро дар девори ҳуҷайраҳо месозад, вале ҳақиқат аз он иборат аст, ки дар дохили худ на аз берун аст.
Дуруст аст, ки берун аз таъсири ман метавонад маро чун коргари шумо ва коре, ки дар он кор мекунед, лутфан лутфан тавзеҳ диҳед, ки сабаб ва сабабҳое, ки барои амалиѐт ва рафтори онҳо амал мекунад.
Яке аз китоби дӯстдоштаи ман аз ҷониби Фриддинанд Фридрихс мебошад. Он номида мешавад, ки чаро кормандон ба он чизе, ки ба онҳо дода мешавад, намехоҳанд - як ҳақиқати ҳақиқӣ. Ин саволест, ки ҳамаи мо худамонро менеҷери чакана меномем ва соҳибони он нестанд? Мо ба кормандон чӣ кор кардан мехоҳем, мо ҳатто онҳоро нишон медиҳем, ки онҳо чӣ кор кардан мехоҳанд ва мо онро ҳангоми иҷро накардани онҳо ҳисоб мекунем. Аммо ҳақиқат ин аст, ки ҳатто бо ин ҳама, ҳанӯз чизе ҳаст, ки чизе нест. Ман бояд бошад ё одамон аз ман пурсанд, ки чӣ кор кардан ба корманд.
Ҳавасмандкунӣ аз дохили он меояд. Кормандон бояд худро рӯҳбаланд кунанд. Аммо барои он ки ин рӯй медиҳад - шумо бояд ин фикрҳоро ҳавасманд ва муҳити атрофро, ки кормандонро ҳавасманд мекунанд, ҳавасманд гардонад. Ин чизест, ки мо медонем - пул ба монанди он низ истифода мешавад.
Дар асл, он дар ҳақиқат ҳеҷ гоҳ надорад. Ҳар як тадқиқотро хонед, ки чаро одамон аз ҷойҳои корӣ хориҷ мешаванд ё ширкатҳои интиқолдиҳанда ва пул ҳеҷ гоҳ дар болои ин рӯйхат нестанд. Пеш аз он ки пул пайдо шавад, одатан якчанд омилҳои «ҳавасмандгардонӣ» вуҷуд доранд. Дар ҳақиқат, ман аз шумораи одамоне, ки пешравиро пешкаш мекунанд, ҳайратовар будам, чунки онҳо ҳаёти худро дӯст медоранд ва намехоҳанд, ки ин тағйиротро бинанд.
Пас, агар шумо ба кормандон ҳавасманд набошед, чӣ кор карда метавонед? Аввалан, инкишоф додани фарҳанге, ки рафтори кормандонро мукофот медиҳад. Ва бо мукофот, мо боз дар бораи пул сухан намегӯем. Одамон одамонро ба корҳои дуруст савор мекунанд. Ва ҳангоме, ки шумо мекунед, онҳоро барои рафтори худ, ки «онҳоро рӯҳбаланд мекунад», мукофот медиҳад. Ба ибораи дигар, агар вақти иловагӣ барои ман муҳим бошад, пас ин мукофот бояд бошад. Барои каси дигар, мумкин аст, ки нақшаи ҳафтаро ба даст орад.
Бояд гуфт, ки ҳар як мукофот бояд ба шахси алоҳида мутобиқ карда шавад. Пас аз он, ки шумо ба ҳавасмандкунӣ такя мекунед, шумо медонед, ки натиҷаеро, ки шумо ҷустуҷӯ мекунед, ба даст меорад. Дуюм, бартараф кардани ҳавасмандии манфӣ дар ҷои кор. Ман ҳайратовар ҳастам, ки чанд маротиба ман хоҳиш дорам, ки даромадан ва "нармафзори" мағозаро бифиристам ва ман бо он сӯҳбат мекунам, ки бо кормандон гап мезанам. Ин 30 сол ман таҷрибаи тиҷоратӣ ва маркетингӣ нестам, ки ман ба он такя мекунам, ки одамон дар хати пеши он такя мекунанд. Ман аввал мефаҳмам, ки онҳо одамони дуруст ҳастанд (баъзан мо кирилҳои бад мекунанд) ва агар онҳо бошанд, ман онҳоро мешунавам. Ман кӯшиш мекунам, ки чизҳои (stimulus) дар ҷои кор фаҳманд, ки онҳо ба рафтори онҳо рафтор мекунанд. Он гоҳ мо онро ислоҳ мекунем.
Як ёддошт оид ба stimulus. Ҳеҷ гоҳ ба корманд дар бораи муносибаташ бо ӯ сӯҳбат накунед; ҳамеша дар бораи рафтори худ гап мезанад.
Назарияи субъективӣ мебошад. Менеҷерон ҳама вақт ба ман мегӯянд, ки он мард муносибати бад дорад. Хуб, аввалини рафтори ӯ ман дар бораи он нигарон ҳастам, вале дуюмин, давраҳои фарҳангӣ ба ман мефаҳмонад, ки рафтор сабаби натиҷаи дилхоҳ дар ҷои кор аст. Ба ибораи дигар, рафтори натиљаи реаксияи зина, ки бо арзиш ва эътиќоди маданият (оѓоз карда мешавад, сар мешавад).