Эҳтиёт бошед
Дар Китоби Тафсири фурӯши чакана , мо ду намуди фурӯши иловагиро тасвир менамоем - адабиёт ва категорияи иловагӣ (дуюм).
Роҳи дигари гуфтани ин «эҳтиёҷот» ва «хоҳиш» мебошад. Акнун, ки ин кам кардани содда аст, аммо тавзеҳ диҳед. Вақте ки ман мағозаҳои пойафзолам доштам, мо медонистем, ки вақте ки шумо як ҷуфт пойафзолро харидед, ба шумо сӯзанҳо лозим буд, ки онҳоро бо онҳо пӯшанд. Гумон кунед, ки шумо дар хона доред, вале мо ҳамеша ба халқамон тавсия медиҳем, ки ин намуди фурӯшро аз даст диҳанд.
Масалан, савдогари касбӣ ба мизоҷе мепардозад, ки "ба шумо ягон сӯзан лозим аст"? Ба ҷои ин, онҳо онро аз тариқи беҳтар мепурсанд. "Ман як ҷуфт сиёҳ ва як ҷуфт сиёҳҳои сиёҳро гирифтаам, оё шумо ҳоло рангҳои дигар ҳастед?" Ба он чизе ки рӯй дод, диққат диҳед. Мо фармоишгарро талаб карда наметавонистем, агар онҳо мехоҳанд соқаҳое, ки мо мехоҳем бештар аз ду ҷуфтро талаб кунем. Бисёр вақт мизоҷон мегӯянд, "Не, онҳо бояд ду кор кунанд". Баъзан онҳо ба ягон сӯзишворӣ мегӯянд, аммо% -и мизоҷоне, ки маснуоти харидашуда харидорӣ кардаанд, ба вуқӯъ омаданд, вақте ки мо ин равишро истифода бурдем.
Калиди мо ба онҳо гуфт, ки ба онҳо дар бораи ду ҷуфти аввал ва баъдтар аз онҳо пурсид. Ин дар ҳолест, ки фурӯшанда ҳама чизро дар бар мегирад.
Беҳтарин савдогарон низ барои пойафзоли ҳамоҳангӣ ба ҳам мепайвандад ва танҳо ба мизоҷон мегӯянд, "Ман ба шумо қувваеро, ки ба шумо лозим аст, гирифтаед". Онҳо ҳеҷ гоҳ пурсиданд, ки онҳо фурӯшанд.
Хоҳишмандам
Add-on категорияи иловагӣ дар ҳақиқат бештар аз он аст, ки барои фармоишгар дошта бошад. Ин пеш аз он, Он метавонад чизе бошад, ки шумо мехоҳед, аммо имрӯз лозим нест, ки хариди аввалини худро пурра кунед. Пас, ба мисоли пойафзоли мо. Гурӯҳи иловагӣ ба шахсоне, ки ба пойафзоли либос омада буданд, пойафзол мебурданд. Агар онҳо «ниёз» надоранд, агар онҳо ба пойафзоли либос харидорӣ кунанд. Аммо то ҳол шумо бояд чизеро пешниҳод кунед. Дар ин ҳолат, шумо наметавонед бигӯед, ки ман ҳам бо пойафзоли шумо бо пойафзоли либосатон равам. Ин маънои онро надорад, Дар асл, фармоишгар метавонад аввал интихоби пойафзоли худро пурсад.
Пас, дар ин ҷо мо чӣ гуна тарзи иловагии иловагиро ба фармоишгар пешниҳод кардем. "Ҳа, мо фақат ин пойафзолҳоро гирифта будем. Оё шумо мехостед, ки онҳоро ба кор андохтан ва ба ман гӯяд, ки онҳо чӣ ҳис мекунанд?" Бо ин роҳ, мо пойафзолро дар пойҳои фармоишгар гирифтем. Ва аксар вақт, фармоишгар бо тасаллӣ ва эҳсосоти пойафзоли дилхоҳ тасаввур карда мешуд. Калиди он аст, ки мо таҷрибаи фармоишгари муштариёнро ба пойафзол дода будем ва аз онҳо пурсидем, ки оё онҳо «чизи дигареро» мехоҳанд.
Дар ниҳоят, калиди ба фурӯш баровардани фурӯши он ба фурӯш дар қабати фурӯш ҳамчун қисми таҷрибаи хариди умумӣ мебошад. Бисёре аз фурӯшандагон мардумро то он даме, ки намоишгоҳро тарк мекунанд ва кӯшиш мекунанд, ки либосҳоро дар пули нақд бинанд.
Дар ин ҳолат фармоиш харидорӣ карда мешавад. Дар мағозаи пойгоҳи мо, дастаи омӯзишӣ барои пӯшидани сутунҳо ва қувва ва ғояҳои дигар ба онҳо дар қабати мувофиқ бо онҳо тайёр карда шуд. Мо ба онҳо гуфтем, ки мизоҷе истодааст ва ба сӯи пул гузаред, ҳамшаҳри ӯ пӯшида шуд. Ба ибораи дигар, ба онҳо бигузоред, то ки хиштҳо то пеш аз он,
Агар мағозаи савдои чаканаатон боварӣ дошта бошед, боварӣ ҳосил кунед, ки дастаи фурӯшандаи шумо раванди ягонаи харидро паси сар мекунад . Ин имкон медиҳад, ки ҳама фурӯшгоҳҳо ва на танҳо дар бораи онҳо муроҷиат кунанд. Он ҳамчунин ба шумо имконият медиҳад, ки малакаҳои фурӯши худро омӯзанд ва таҷрибаи муштариро дар мағозаи худ назорат кунанд. Ва таҷрибаи корӣ садоқатмандӣ медиҳад .