Ҳоло мо низ дар бораи иқтисоди кишвар, бекор кардани музди меҳнат ва норасоии ҷойҳои муносиб барои хатмкунандагони коллеҷ бисёр хондаем.
Пешгӯиҳои ҳазорсола, ки дар поёни волидайни онҳо зиндагӣ мекунанд, маъмуланд, ва бисёриҳо бо оилаашон зиндагӣ мекунанд. Онҳо бовар намекунанд, ки қобилияти пардохти қарзро дошта бошанд, каме пасттар ва хариди хона. Аввалин маротиба харидорони хона дар бисёр бозорҳо хеле каманд. Пас, чӣ ҷавобе, ки ҳангоми мастани ҳазорсола барои харидани хона ба миқдори зиёди ҷавоби саволҳо ҷавоб дода мешавад ва онҳо чӣ гуна ҷустуҷӯ хоҳанд кард?
Волидон қарор қабул мекунанд,
Бо болоравии нархҳои хона ва меъёри фоизии ипотека низ суст ба вуқӯъ меорад, ин насли нави хона дар як пуч аст. Ҳар гуна афзоиши қобили мулоҳиза дар фишороварӣ метавонад эҳтимолан аз ҳазорсолаҳо харидории хона бо падару модарони онҳо қарз диҳад ё онҳоро пардохти онҳоро пардохт намояд. Бо ин кӯмаки молиявӣ, онҳо интизоранд, ки волидон бояд ба қарорҳои хариду фурӯши хона, ҷойгиршавӣ ба андоза ва нархгузорӣ дохил шаванд.
Барои агентҳои амволи ғайриманқул аввалин харидори хона дар хона кор мекунанд, хуб мебуд, ки фикру мулоҳизаҳои маблағгузории волидайне ҳангоми рекламаву манзилҳо ба ҳазорсолаҳо нишон диҳанд.
Дар марҳилаи ҷамъоварии иттилооти муносибатҳои моликияти ғайриманқул, қоидаҳои бодиққат ин қоида аст. Ҳатто агар харидор ё ҳамсарон аз кӯмаки назаррас аз хешовандон барои хариди худ ҳисобот диҳанд, онҳо метавонанд ҷавобгар бошанд, то онҳо эътироф кунанд, ки онҳо қарори ниҳоӣ ё асосӣ нестанд.
Ҷаласаи шиносоӣ бояд мавзӯъҳои умумии марбут ба ҳаёт, ҷойҳои корӣ ва оилаҳои онҳоро фаро гирад. Шумо дар бораи он ҷое, ки волидонашон зиндагӣ мекунанд, маълумотро ҷустуҷӯ кунед, чунон ки дар аксари мавридҳо волидони маблағгузорӣ эҳтимол мехоҳанд фарзандони худро нигоҳ доранд. Ин ба шумо кӯмак мекунад, ки ба ҳамсояҳо, ки ба волидон, инчунин харидорон арзиши мусбӣ дошта бошанд, интихоб кунед.
Ҳар як намояндаи аввалин харидорон бояд инчунин вазъияти молиявии худро фаро гирад, ки чӣ қадар онҳо боварӣ доранд, ки онҳо метавонанд дар хона ва пардохти моҳонае, ки метавонанд пардохт кунанд, қодир бошанд. Дар ин ҷаласа шумо эҳтимолан шунидаед, ки онҳо ба хешовандони худ барои пардохти кӯмакпулиҳо ҳисобот медиҳанд. Вақти хубе, ки дипломатӣ мепурсанд, агар онҳо ба хешовандони маблағгузории худ дар бораи ҷойгирӣ, андоза ва нархҳо аҳамият диҳанд. Новобаста аз он ки шумо онро эҳсос мекунед ё не, онҳо ҳатто мегӯянд, ки волидонашон мехоҳанд дар ҷустуҷӯҳои хона, намоишҳо ё қарори маблағгузорӣ ҳузур дошта бошанд. Ҳадди аққал шумо медонед, ки шумораи қарорҳои қабулкунандагон.
Агар волидон дар манзилҳои худ нақши фаъол дошта бошанд, он метавонад дар раванди худ дар ҳақиқат кӯмак кунад. Ин хеле бадтар аст, ки ҳама вақт ва кӯшишро танҳо бо харидор (хароҷот) сарф кунед, танҳо қарори онҳое, ки баъд аз он ки манзилҳои худро дӯст медоштанд, вале барои хоҳишмандони молиявии онҳо сарватманданд.
Ҳадди аққал агар хешовандони фаъол фаъол бошанд, шумо эҳтимолияти нишон додани хонаҳое, ки онҳо дар ҳақиқат имконнопазиранд, харидорӣ карда наметавонанд.
Муносибати арзиш барои баргҳои молиявӣ:
Ба ивази харидори аввалини харидор "ба онҳо манзиле, ки онҳо дӯст медоранд", нақши хешовандони маблағгузориро дар муносибатҳои машваратӣ баррасӣ кунед. Дар бораи арзиш, иқтидори бозомӯзӣ, қобилияти эҳсосии оянда, дастрасӣ дар робита бо дигар намудҳои тарзи ҳаёти солим ва ғайра. Ба ибораи дигар, хешовандони маблағгузорро ба маслиҳатгари хариду фурӯшандаи ҷавон дар консерватсияи молиявӣ маслиҳат кунед.
Шумо намехоҳед, ки ба миёнаравии баҳсҳои оилавӣ дохил шавед, аммо шумо метавонед ба таври мусбӣ, агар шумо самимона кӯшиш кунед, ки ба хонаҳое, ки эҳтиёҷоти ҳамаи ҷонибҳои дахлдорро доранд, нишон диҳед. Ин харидорони ҳазорсола ба хонае, ки наздики волидайн аст, гиред, қарорҳои арзишманд ва оқилонаеро қабул мекунанд ва харидоронро хушбахт мегардонанд.
Шумо як герой бо маҷмӯаҳои дутарафаи мизоҷон ва пардохти музди меҳнат хоҳед буд.