Ин амалияи мутавозинест, ки ба раванди эҷоди тавозуни кор ва зиндагӣ дарбар мегирад . Баъд аз ҳама, барои расонидани хидматрасониҳои фармоишӣ ва сохтани муносибатҳои дарозмуддат, шумо бояд ба «тамоми бизнес, ҳама вақт» фикр кунед ва ба тиҷорати худ каме шахсияти худро бифиристед.
Аз тарафи дигар, барои пешгирӣ намудани чунин намуди дӯстона, кушодан аз табдил додани хати касбӣ душвор аст. Пас, соҳиби тиҷорати хурд чӣ кор мекунад?
Дар ин ҷо баъзе роҳҳои эҷоди тавозуне, ки ба шумо имкон медиҳад, ки фаъолияти тиҷоратии худро дар соҳаи касбӣ пешгирӣ накунед, бе он ки сиёсати қавӣ дошта бошед, ки метавонад мизоҷонро хомӯш кунад.
Қоидаҳои заминии худро муқаррар кунед
Сарҳадҳои шумо набояд ҳуҷҷати сиѐсати 20-саҳифаро дошта бошанд. Ин бисёр вақт кофӣ аст, то бидонед, ки чӣ гуна муносибатҳои тиҷоратии шуморо сохтор карда истодааст ва одатҳои офаринишро, ки ин амалро иҷро мекунанд, фароҳам меорад. Ба воситаи минтақаҳое, ки шумо эҳсос мекунед, ки эҷоди сохтори бештар лозим аст, ва дар бораи он ки чӣ тавр шумо мехоҳед муошират кунед ва бо мизоҷони худ муносибат кунед, бифаҳмед. Пас аз оғоз кардани ин рафторҳо ба тиҷорати худ сар кунед.
Масалан, агар шумо намехоҳед эҳсос кунед, ки шумо дар бораи гипотон барои ҷавоб додан ба паёмҳо дар рӯзи истироҳат, ё мизожон интизори вақтҳои фаврии мунтазам, қоидаи заминро муайян кунед, ки шумо ягон истироҳати мизоҷро дар истироҳат надоред, ҳатто агар шумо кор мекунед.
Ин маънои онро надорад, ки зангҳо, почтаи электронӣ, матн нест. Вақтҳои охир, мизоҷони шумо мефаҳманд, ки шумо танҳо рӯзҳои душанбе то ҷумъа ҳастед.
Ҳамеша бодиққат бошед
Ворид намудани ҳудудҳо дар бораи эҷоди одатҳо, ва роҳи беҳтарини эҷоди одатҳои мусбӣ ин корест, ки доимо корро анҷом медиҳад. Агар шумо як бор диҳед, ё чизе бигиред, ба шумо лозим меояд, ки дучанд вазифаи дуюмро қонеъ гардонед ва қоидаҳои заминии худро минбаъд низ эҳтиром кунед.
Албатта, ҳамеша истисноҳо вуҷуд доранд, ҳатто вақте ки шумо хеле возеҳу равшан муайян кардаед. Барои мизоҷони дарозмуддат, шумо метавонед қарор кунед, ки вазъият ва вақти барқароршавӣ дар ҳолати фавқулодда қарор гиред. Вақте, ки ин ҳодиса рӯй медиҳад, калиди ин аст, ки ба худатон ва ба мизоҷатон эътироф кунед, ки он ягона истилоҳест, ки барои пешгирӣ кардани интизориҳои ояндаатон ба шумо зиён расондааст.
Қоидаҳои заминии худро ба мизоҷон муошират кунед
Тавре, ки муоширати самарабахш дар дигар соҳаҳои тиҷорати шумо хеле муҳим аст, вақте ки мизоҷонро эҳтиром мекунанд, эҳтиром кунед. Шумо ҳақ надоред, ки чаро қарорҳои шумо дар тиҷорати худ қарор диҳед, вале баъзан дар бораи маълумоти каме маълумот мубодила кунед. Ин ҳама дар бораи эҳтиром ва муносибати мизоҷонатон, чунон ки шумо мехоҳед муносибат кунед.
Биёед мегӯем, масалан, ҳар як шоми рӯзи панҷшанберо ба бозиҳои футболи шумо ворид кунед. Шумо метавонед танҳо як изҳороти яктарафаро ба ҳамаи мизоҷони худ, ки баъд аз нимаи рӯзи душанбе хабардор мешавед, ба инобат гиред, ки онҳо ба паёмҳои худ ҷавоб намедиҳанд. Ё, шумо метавонед мубодила кунед, ки чаро дар саҳфаҳои Панҷшанбе барои васеъ кардани унсури шахсии муносибатҳои шумо бо мизоҷони худ чораҷӯӣ кунед.
Ҳар як роҳ, он муҳим аст, ки боварӣ ҳосил кунед, ки мизоҷони худро пешакӣ медонанд, ки шумо дар он вақт имконнопазир хоҳед буд.
Дар ҳақиқат "Шумо" бошед,
Ҳамаи мо дорои андозагирии яктарафа ҳастем, ки кадоме аз мо ҳастем, ва одатан одатан ба шахсоне, ки гуногунанд, дар ҳаёти мо нақши гуногун доранд. Аммо то чӣ андоза шумо метавонед ин андозагирии ҳаёти худро комилан мустақилона нигоҳ доред, ҳамеша дар оянда анҷом хоҳад ёфт. Ҳалли роҳбарияти шахсӣ метавонад ба таври ихтиёрӣ ба якҷоягӣ барои таъсис додани кушода ва ҳақиқӣ «шумо» бошад.
Пас аз он ки шумо қисмҳои шуморо ҷамъ оваред, барои бастани тамоми маҷмӯъ, шумо шояд ҳайрон шавед, ки чӣ қадар осон аст, ки ба шумо беҳтарин чизро пешниҳод кунед, эҷод ва қудрати шахсии худро таҳия кунед ва дар ҳамаи муносибатҳои худ устувор ва ростқавл бошед.