Дар ин ҷо саволе ба миён меояд, ки як чизи хубе барои бадрафторӣ аст? Шикоятҳо осон ва пурқувватанд. Онҳо равзанаи худро ба мизоҷони худ, ба шумо имконият медиҳанд, ки дидани он чизеро, ки онҳо мебинанд.
Акнун, шумо метавонед як қисми лагере бошед, ки боварӣ дорам, ки фурӯшанда ҳеҷ гоҳ шикоятҳоро шунида наметавонад. Баъд аз ҳама, норозигии шарҳи мизоҷи хушбахт нест? Хуб, аввал, шумо бояд ба таҷрибаи муштарӣ ва на хидмати мизоҷон равона шавед.
Таҷрибаи муштариён аз хизматрасонии мизоҷ зиёдтар аст. Он протокол аст, вале маънои аслии реактивӣ ба он чизе, ки шумо ҳангоми шикоят кардан чӣ кор кардан мехоҳед. Таҷрибаи шумо ба он чизе, ки мекунед, барои гирифтани шикоятҳо дар ҷои якум. Пас, вақте ки ман розӣ ҳастам, ки ҳеҷ гуна шикоятҳо як чизи хубе нестанд, дар ин маврид ман дар тӯли солҳои зиёд омӯхтам.
Аввал, ман бо бисёр фурӯшандагоне, ки мубориза мебаранд, машварат кардам. Соҳибони онҳо зери нишондоди нишондодҳои онҳо қарор доштанд, ки чаро онҳо фаҳмиданд. Баъд аз ҳама, шикоятҳои муштариён буданд, онҳо ба ман гуфтанд. Вақте ки ман тафтиш ва тадқиқоти ман шудаам, ман фаҳмидем, ки сабаби шикоят вуҷуд надошт, ки мизоҷон ҳис карданд, ки он вақт нест. Онҳо бовар накарданд, ки мағозаи ҳатто агар шикоят кунанд, ғамхорӣ мекунанд. Боз ҳам, агар шумо ба таҷрибаи муштарӣ диққат кунед ва хидмати мизоҷро ба шумо ҷустуҷӯ кунед ва ҷустуҷӯи посух ба муштариёнро ҳар вақт, на танҳо дар ҷойи нишастатон интизор шавед ва интизори он гардед,
Дуюм, беҳтарин фурӯшандагон барои шикоятҳо интизор нестанд; онҳо ба пеш ҳаракат мекунанд. Барои ин ман таҷрибаи кофӣ надоштам, ки ҳадди аққал 10 муштарӣ дар ҳафта барои санҷидани таҷрибаи худ дар мағозаҳои худ дархост кунам. Инҳо ҳамаи зангҳои тасодуфӣ буданд, аммо онҳо ҳама ба ман хизмат мекарданд. Ман боварӣ ҳосил кардам, ки шахсе медонистам, ки соҳиби ман ҳастам ва фикру ақидаҳои ростро мехостам.
ҲУҚУҚИ ИСЛОҲ: Ман ҳамеша боварӣ ҳосил кардам, ки ҳангоми занг задан дар таҷрибаи мусбат дар натиҷаи мағозаи кормандон эътироф ва мукофотпулӣ дода мешавад . Дар хотир доред, ки чӣ мукофотҳо такрор мешаванд.
Дар хотир доред, ки баъзе одамоне, ки танҳо барои шикоят кардан шикоят мекунанд. Онҳо ягон чизро хуб намедонанд. Шумо маъмулан мешунавед, ки онҳо чунин мегӯянд: «Оё ин бад аст ... Оё ин бад аст ... Оё бад нест?» Онҳо одамоне ҳастанд, ки худмуайянии паст доранд ва кӯшиш мекунанд, ки худро эҳтиёт кунанд дигаронро паст кунед. Аз ин одамон канорагирӣ намо. Онҳо шикоятҳои самимӣ намегиранд.
Бо вуҷуди ин, чун Ҷорҷ РR Мартин гуфт, "Ҳикмат аз даҳони кӯдакон меояд". Муштариёни хубе, ки шикоят мекунанд (ғайр аз онҳое, ки дар боло дар боло парагранд) ба коре, ки дуруст нестанд, диққат медиҳанд.
Бигзор ман ба шумо мисолеро дар бораи ман шикоят кунам, ки он хуб аст. Ман рӯзи заҳмати шом бо ҳамсарам бо хӯрок хестам. Вай ба моҳӣ фармон дод, ва вақте ки аз он баромад, ин ҳама ба воситаи он пухта нашуд. Мо ҳеҷ гоҳ дар ҳақиқат хӯрок хӯрдем, вале ин дар ҳақиқат нодуруст буд. Мо бо ҷамоат муроҷиат кардем ва ӯ медонист.
Баъдтар, мудир ба мизи мо омад, то ки тафтиш кунем ва дар бораи мушкилот пурсед. Ӯ ба мо ғамхорӣ зоҳир кард. Ӯ фаҳмонд, ки ин хеле кам аст ва хароҷоти хӯроки мо фаро мерасад.
Мо ресторанро ҳис мекардам - мо бармегардам. Менеҷер эътироф кард, ки дар он мушкилот вуҷуд дорад ва ӯ ба он муроҷиат кард, ки ин чизи муҳим аст.
Ҷойгиркунии ҷадвалҳо: Ман дар тамоми Иёлоти Муттаҳида фаъолона гап мезанам. Дар яке аз пешниҳодоти ман, ман чор драмаро бо хатогиҳои шӯҳрат доштам. Касе ба ман менависад, ки хатогиашро нишон диҳад. Онҳо ҳамчунин қайд карданд, ки хатогиҳои даҳшатноке, ки дар контексти нодуруст қарор доштанд, вале онҳо комилан дар бораи чор хатои тафаккур буданд.
Ман миннатдорам, ки онҳо вақтро барои фиристодани почтаи электронӣ мегирифтанд. Ин ба ман омӯхт, ки ман бояд шахсеро, ки ба намоиш додани намоишҳои ман бахшидааст, дошта бошам. Аз сабаби он ки ин шикоят, ман ҳоло пешниҳодоти дақиқе дорам. Аз сабаби он ки ин шикоят, ман ҳоло ду нафар алоҳида мехоҳам, ки ҳар дафъа бингарам, то ки дақиқ ва сифати онро тафтиш кунам.
Дар ин ҷо 6 қадам барои гирифтани шикоят ба даст меояд:
- Муштарии шумо барои ташаккур. Хушбахтона ё шикоят кардан, ин чизи онҳост - фармоишгари шумо. Агар онҳо ин қадар ғамгин бошанд, онҳо ҳеҷ гоҳ пушаймон нахоҳанд шуд, онҳо нафаскашии худро дар бораи хатогиҳо намегузоранд. Агар онҳо шикоят кунанд, онҳо кӯшиш мекунанд, ки кӯмак кунанд. Бадтарин коре, ки шумо карда метавонед, бо онҳо баҳс мекунад. Онҳо хубанд, ки чизеро ба шумо нишон диҳанд, ва он метавонад ба шумо дарси муҳиме диҳад.
- Гӯш кунед . Бигзор онҳо ба таври муфассал чӣ рӯй дода бошанд. Аз онҳо пурсед. Вақте ки касе шикоят мекунад, ман ба он назар афкандан, ки баландиест, ки қобилияти пурра дорад, қариб омода ба поп. Ба онҳо иҷозат додан ва рӯҳбаланд кардани онҳоро фаҳмонед, ки аз ҳаво каме аз ҳаво фарёд кунед.
- Оё онҳо барояшон ҷуфти моҳҳо такрор мекунанд ? Ин ба онҳо имкон медиҳад, ки бештар ҳикояи худро нақл кунанд ва аз ҳавои пештара аз баландиҳои калон ба ҳаво дастрасӣ пайдо кунад.
- Дар бораи таҷрибаи онҳо аз саволҳо пурсед. " Барои ислоҳ кардани он мо чӣ кор карда метавонем?" Барои пешгирӣ кардани ин хатогӣ чӣ гуна ҳалли мо бояд тағйир ёбад? Баъд аз ҳама, рад кардани шикояти хуб танҳо тиҷорати бад аст.
- Вазъиятро ҳал кунед. Савол: "Чӣ гуна мо метавонем барои ҳал кардани вазъият бо шумо коре карда тавонем?" Агар онҳо аз шумо бештар талаб кунанд, қобилият диҳанд, ҷавоб диҳед, "Ман мехостам". Пас, барои шикояти онҳо бори дигар сипос кунед.
- Ба дунболи. Фармоишгарро ёддошт кунед ё баъд аз як ҳафта ё ду нафар онҳоро пайгирӣ кунед. Бароятон бори дигар ба онҳое, ки ба ин мавзӯъ таваҷҷӯҳ зоҳир мекунанд, миннатдорӣ баён кунед ва ба ҳар як қадаме, ки шумо онро ислоҳ мекунед, медонед. Онҳоро даъват кунед. Бо пайравӣ ба шумо мизоҷ метавонад роҳи дарозро тай кунад.
Ҳатто поёни он аст, ки мо шикоятҳо мегирем, ки ин танҳо як қисми тиҷорати ҷаҳонӣ мебошад. Аз онҳое, ки шумо аз мизоҷон мегиред, қадр кунед. Онҳо ба шумо имконият медиҳанд, ки шунаванд ва ба он чизе, ки онҳоро азоб медиҳанд, бифаҳмед. Фаромӯш накунед, ки ба онҳо раҳмат гӯед (ба ҷои муҳофизат кардан), шикоятро қабул кунед ва ба он амал кунед.
Пас аз 31 сол дар фурӯшгоҳ, ман метавонам бигӯям, ки ман мехоҳам, ки одамон бештар ба он чизе, ки фикр мекарданд, нақл кунанд. Бисёре аз одамон мекӯшанд, ки «тарозу» кунанд ва фикру ақидаи худро нақл накунанд. "Ин як фармоиши бузург нест" фармоишгар ба худаш мегӯяд. Ва сипас оромона рафтор кунед. Агар ман аз ҳама чиз шунидаам, чӣ қадар беҳтар аз як саворкунанда мебуд? Чӣ қадар беҳтар аз фурӯшанда шумо мехоҳед? Ва чӣ гуна мизоҷони шумо саъй мекунанд, ки агар шумо дар бораи таҷрибаи худ ғамхорӣ кунед, шумо медонед?